บทที่ 2 ตอนที่1.2

“หลักฐานชัดเจน?” ฉู่จิ่งเซวียนหยุดฝีเท้าตรงหน้าซูเยี่ยนหราน ก่อนปรายตามองเจ้าหน้าที่ผู้นั้น “หากชัดเจนจริง เหตุใดพยานสำคัญสามคนจึงหายตัวไปในคืนเดียวกัน”

สีหน้าของฉู่เฉิงอวี่เปลี่ยนไปทันที

“เสด็จอา เรื่องนี้เป็นคดีที่เสด็จพ่อทรงมีพระราชวินิจฉัยแล้ว ท่านไม่ควรเข้ามายุ่ง” ฉู่เฉิงอวี่ก้าวลงจากแท่นสูง น้ำเสียงยังคงสุภาพแต่แฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ข้าก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของเจ้า” ฉู่จิ่งเซวียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหยิบม้วนผ้าไหมสีทองออกมาจากแขนเสื้อ “แต่เมื่อคืนกองกำลังของข้าจับชายผู้หนึ่งได้ขณะกำลังหลบหนีออกจากเมือง ในตัวเขามีหนังสือรับรองจากจวนองค์รัชทายาท และบังเอิญเหลือเกินที่ชายผู้นั้นเป็นหนึ่งในพยานคดีสกุลซู”

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง

“เป็นไปไม่ได้!” ซูหว่านชิงเผลอหลุดปากออกมา ก่อนรีบเม้มริมฝีปากเมื่อทุกสายตาหันมามองนาง

“เหตุใดคุณหนูรองซูจึงมั่นใจว่าเป็นไปไม่ได้” ฉู่จิ่งเซวียนปรายตามองนางเพียงครู่เดียว แววตานั้นเย็นเยียบจนซูหว่านชิงต้องก้มหน้าลง

“หม่อมฉันเพียง...ตกใจเพคะ” นางตอบเบา ๆ แล้วถอยกลับไปยืนข้างฉู่เฉิงอวี่

“ตกใจไว้ก่อนก็ดี เพราะหลังจากนี้อาจมีเรื่องให้เจ้าตกใจมากกว่านี้อีก” ฉู่จิ่งเซวียนกล่าวเรียบ ๆ ก่อนหันกลับมามองซูเยี่ยนหรานเป็นครั้งแรกอย่างเต็มตา

สายตาของทั้งสองประสานกัน ซูเยี่ยนหรานไม่เข้าใจ นางไม่เคยสนิทกับอ๋องเจ็ด และแทบไม่เคยสนทนากับเขาเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำ เหตุใดบุรุษผู้ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ของเหล่าขุนนางจึงมาปรากฏตัวที่นี่เพื่อช่วยนาง

“ท่านอ๋องต้องการสิ่งใดจากหม่อมฉันเพคะ” ซูเยี่ยนหรานถามตรง ๆ นางไม่เชื่อว่าบนโลกนี้มีผู้ใดยื่นมือช่วยคนอื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน โดยเฉพาะบุรุษอย่างฉู่จิ่งเซวียน

“อย่างน้อยเจ้าก็ฉลาดกว่าที่ข่าวลือกล่าวไว้” ฉู่จิ่งเซวียนย่อตัวลงเล็กน้อยจนสายตาอยู่ระดับเดียวกับนาง เขามองรอยเลือดบนข้อมือที่เกิดจากโซ่ตรวน ก่อนเอ่ยต่ออย่างสงบ “ข้ามาช่วยชีวิตเจ้า แต่ไม่ได้ช่วยโดยเปล่าประโยชน์”

“หม่อมฉันเหลืออะไรให้ท่านอ๋องใช้ประโยชน์อีกหรือเพคะ” ซูเยี่ยนหรานหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ตอนนี้นางไม่มีตำแหน่ง ไม่มีทรัพย์สิน และแทบไม่มีครอบครัวเหลืออยู่แล้ว

“เจ้ามีสิ่งหนึ่งที่ข้าต้องการ” เขาตอบ

“สิ่งใดเพคะ” นางถามทันที

“ความแค้นของเจ้า” ฉู่จิ่งเซวียนกล่าวเพียงสี่คำ แต่กลับทำให้ดวงตาของซูเยี่ยนหรานสั่นไหว เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองฉู่เฉิงอวี่บนแท่นสูง ความหมายในสายตาของเขาชัดเจนเสียจนไม่จำเป็นต้องอธิบาย

สายฝนเริ่มตกหนักกว่าเดิม ซูเยี่ยนหรานมองอดีตคู่หมั้น มองน้องสาวต่างมารดา และมองทุกคนที่ยืนรอชมความตายของนาง

ครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่าความจริงจะสามารถเอาชนะทุกอย่างได้

ครั้งหนึ่งนางเคยเชื่อว่าหากตนไม่ได้ทำผิด ย่อมไม่มีผู้ใดทำร้ายนางได้

แต่วันนี้นางรู้แล้วคนที่เล่นตามกติกาไม่มีวันชนะคนที่เป็นผู้สร้างกติกาขึ้นมาเอง

“หากท่านอ๋องช่วยข้า ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด” ซูเยี่ยนหรานถาม ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวังค่อย ๆ เปลี่ยนไป

“มีชีวิตอยู่” ฉู่จิ่งเซวียนตอบทันที “จากนั้นช่วยข้าลากคนที่ทำลายสกุลซูออกมาจากเงามืดทีละคน”

“รวมถึงองค์รัชทายาทด้วยหรือเพคะ” นางถามโดยไม่ลดเสียง แม้ฉู่เฉิงอวี่จะยืนอยู่ไม่ไกล

“หากหลักฐานนำไปถึงเขา ก็ไม่มีข้อยกเว้น” ฉู่จิ่งเซวียนตอบอย่างสงบนิ่ง

ฉู่เฉิงอวี่กำหมัดแน่นซูหว่านชิงหน้าซีดเผือดส่วนซูเยี่ยนหรานกลับหัวเราะเสียงหัวเราะของนางดังอยู่ท่ามกลางสายฝน

นางเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำ ก่อนหลับตาลงชั่วครู่ ภาพของบิดา พี่ชาย และจวนสกุลซูที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะปรากฏขึ้นในความคิด เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความอ่อนแอทั้งหมดก็หายไปแล้ว

“ตกลงเพคะ” ซูเยี่ยนหรานกล่าวช้า ๆ นางยื่นมือที่ถูกล่ามด้วยโซ่ออกไปเบื้องหน้า “ข้าจะมีชีวิตอยู่” ฉู่จิ่งเซวียนมองนางนิ่ง ๆ

“แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ” นางกล่าวต่อ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นตรงมุมปาก

“ว่ามา” เขาตอบ

“คนที่ติดหนี้ชีวิตสกุลซู ข้าจะเป็นผู้ทวงคืนเอง” ซูเยี่ยนหรานหันไปมองซูหว่านชิงอย่างช้า ๆ สายตาของนางเย็นเยียบเสียจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังหนึ่งก้าว “ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นคุณหนูในจวน ขุนนางใหญ่ หรือแม้แต่เชื้อพระวงศ์ ข้าจะไม่ละเว้นผู้ใดทั้งสิ้น”

“ตามใจเจ้า” ฉู่จิ่งเซวียนตอบโดยไม่ลังเล

“ท่านอ๋อง!” ฉู่เฉิงอวี่ตวาดขึ้นทันที แต่ฉู่จิ่งเซวียนกลับไม่แม้แต่จะหันไปมอง

ฉู่จิ่งเซวียนชักกระบี่จากเอวขององครักษ์ข้างกาย เสียงโลหะดังแว่วกลางสายฝน ก่อนคมกระบี่จะฟันลงบนโซ่ตรวนของซูเยี่ยนหรานอย่างแม่นยำ

เคร้ง!

โซ่เหล็กขาดออกและตกกระทบพื้น

ซูเยี่ยนหรานมองโซ่ที่เคยพันธนาการตนเองอยู่แทบเท้า ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้น แม้หัวเข่าจะสั่นจากความอ่อนแรง แต่นางยังฝืนยืนหลังตรง วันนี้นางเกือบตายอยู่บนลานประหารและซูเยี่ยนหรานคนเดิมก็ตายไปแล้วจริง ๆ

สตรีที่เคยเชื่อในความรัก เชื่อในความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง และเชื่อว่าคนดีจะได้รับความยุติธรรม ไม่มีอยู่อีกต่อไป

นับจากวันนี้ หากคนทั้งเมืองหลวงต้องการเรียกนางว่านางร้าย นางก็จะเป็นนางร้ายให้สมกับที่พวกเขาต้องการ

แต่คราวนี้...นางร้ายผู้นี้จะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกล่าอีกแล้ว

“ซูหว่านชิง” ซูเยี่ยนหรานเรียกชื่ออีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินออกจากลานประหาร

“พี่หญิง...” ซูหว่านชิงฝืนตอบ ขณะหัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น

“รักษาสิ่งที่เจ้าแย่งไปจากข้าเอาไว้ให้ดี” ซูเยี่ยนหรานยิ้มบาง ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าซีดเผือดของน้องสาว “เพราะอีกไม่นาน ข้าจะกลับมาทวงคืนทุกอย่าง...ทีละชิ้น”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป